দৈনন্দিন জীৱনত আমি এনে বহু বস্তু ব্যৱহাৰ কৰোঁ, যাৰ অবিহনে যিকোনো কাম কৰিবলৈ বহু অসুবিধা হয়। একে সময়তে এই সৰু সৰু বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি ঘণ্টাৰ কাম মিনিটতে কৰিব পৰা যায়। তেনে এটা সৰু বস্তু হৈছে‘ব্লেড’।
কিছুমান মানুহে নিজেই দাড়ি-চুলি আৰু শৰীৰৰ অন্যান্য অংশ ঘৰতে পৰিষ্কাৰ কৰে। এনে পৰিস্থিতিত এই বস্তুটো প্ৰায় প্ৰতিখন ঘৰতে পোৱা যায়। যদি আপুনি লক্ষ্য কৰিছে তেন্তে বেছিভাগ কোম্পানীৰে ব্লেড একে দেখা যায়। যদি এইবোৰৰ পৰা কোম্পানীবোৰৰ ল’গ’ৰ প্ৰিন্টিং আঁতৰোৱা হয়, তেন্তে সকলো ব্লেড একে দেখা যাব। ইয়াৰ বাহিৰেও এইবোৰত সাধাৰণ কথাটো হ’ল মাজৰ খালী ঠাইখিনি।
উল্লেখ্য যে ১৯ শতিকাৰ পৰাই ব্লেডৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হৈছিল। সেই সময়ত বাৰে বাৰে ব্লেডখন চোকা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল। ব্লেড নিৰ্মাতা কিং কেম্প জিলেটে (King Camp Gillette) সময়ৰ চাহিদা বুজি পাইছিল আৰু এই সমস্যা সমাধানৰ ধাৰণাটো এই লোহাৰ ব্যৱসায়ী কোম্পানীটোৰ মনলৈ আহিছিল। য’ত কোম্পানীটোৱে এনেকুৱা এটা বস্তু বনাবলৈ জোৰ দিছিল যে এবাৰ ব্যৱহাৰৰ পিছত পেলাব লাগে।
ইয়াৰ পৰাই জিলেটে ৰেজাৰ আৰু ব্লেড বনোৱাৰ ধাৰণাটো পাইছিল। কাৰণ, ১৯ শতিকালৈকে জিলেট আছিল একমাত্ৰ কোম্পানী যিয়ে ব্লেড নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত বল্টৰ সহায়ত ৰেজাৰত ব্লেডখন লগোৱাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। ব্লেডখন সুস্থিৰ কৰি ৰাখিবলৈ ৰেজাৰত এটা বিশেষ ডিজাইন তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু এই ডিজাইনৰ লগত খাপ খুৱাবলৈ ব্লেডত বিশেষ আৰ্হিও তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। যাৰবাবে ব্লেডৰ মাজভাগ খালী ৰখা হয়।
মন কৰিবলগীয়া যে জিলেটে ৰেজাৰ আৰু ব্লেড বনাই বিপুল মুনাফা লাভ কৰিছিল। আপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে ১৯০৪ চনৰ শেষলৈকে কোম্পানীটোৱে প্ৰায় ৯০ হাজাৰ ৰেজাৰ আৰু ১ কোটি ২৪ লাখ ব্লেড বিক্ৰী কৰিছিল। লাভৰ দিশটোলৈ চাই আন কোম্পানীবোৰেও এই ব্যৱসায়ত জপিয়াই পৰিল। কিন্তু আন কোম্পানীবোৰে ডিজাইনত কোনো পৰিৱৰ্তন কৰা নাছিল। এই কাৰণেই আজিও এই একেধৰণৰ ডিজাইন বেছিভাগ ব্লেডতে দেখা যায়।