বৰ্তমান বজাৰত পোৱা স্মাৰ্টফোনবোৰৰ কেমেৰা উৎকৃষ্ট মানদণ্ডৰ হয়। ম’বাইল এটা ক্ৰয় কৰোঁতে, প্ৰথমে সকলোৱে নিশ্চিতভাৱে পৰীক্ষা কৰে যে ইয়াৰ কেমেৰা কিমান মেগাপিক্সেল। যিমান মেগাপিক্সেল কেমেৰা থাকে, সিমানেই ইয়াৰ ফটো উন্নত মানদণ্ড হ’ব।
সকলোৱে জনাটো উচিত যে মানুহৰ চকুত লেন্স থাকে, এই লেন্সবোৰ কোনো গ্লাছ নহয়, বৰঞ্চ এইবোৰ প্ৰাকৃতিক। চকুৱে কেমেৰাৰ দৰে বস্তু বোৰ ধৰি ৰাখিব পাৰে। চকু শৰীৰৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অঙ্গবোৰৰ এটা বুলি গণ্য কৰা হয়। যদি মানুহৰ চকুক ডিজিটেল কেমেৰা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, তেনেহ’লে ই ৫৭৬ মেগাপিক্সেল লৈকে চাব পাৰে। অৰ্থাৎ, সহজ ভাষাত ক’ব পাৰি যে মানুহৰ চকুৰ লেন্স ৫৭৬ মেগাপিক্সেল।
মানুহৰ চকুৱে কেমেৰাৰ দৰে কাম কৰে আৰু ইয়াত তিনিটা অংশ থাকে। প্ৰথম লেন্স বা অপ্টিকেল ডিভাইচ যি পোহৰ সংগ্ৰহ কৰে আৰু এখন ছবি তৈয়াৰ কৰে। দ্বিতীয় চেন্সৰ, যিয়ে ছবি এখনৰ অপ্টিকেল শক্তিক বৈদ্যুতিক সংকেতলৈ ৰূপান্তৰ কৰে আৰু তৃতীয় প্ৰচেছৰ যি সেই বৈদ্যুতিক সংকেতবোৰ স্ক্ৰীণৰ ছবিলৈ পুনৰ ৰূপান্তৰ কৰে।
চকুৱে একেসময়তে ৫৭৬ মেগাপিক্সেল দূৰত্বলৈ চাব পাৰে, কিন্তু মগজুৱে একেলগে ইয়াক সঠিক প্ৰক্ৰিয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰিব নোৱাৰে, ই উচ্চ সংজ্ঞাত কেৱল এটা সৰু অংশহে প্ৰক্ৰিয়া কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সেয়েহে যিকোনো ঘটনা সঠিকভাৱে চাবলৈ, ইয়াৰ ফালে চকু ঘূৰাই চাব লগা হয়।