কলেষ্টেৰল হৈছে এক প্ৰকাৰৰ চৰ্বিযুক্ত, তেলেতীয়া ষ্টেৰইড যাক কোষৰ আৱৰণত পোৱা যায় আৰু যাক তেজলৈ পৰিবহন কৰা হয়। ই স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ কোষ আৱৰণৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান। কিন্তু যদি কলেষ্টেৰলৰ স্তৰ উচ্চ হয়, ই ধ্বংসাত্মক! হৃদৰোগ আৰু ৰক্ত সঞ্চালনৰ দৰে ৰোগৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰে! হৃদআক্ৰমণ, ষ্ট্ৰোকৰ আশংকাও বহুগুণে বৃদ্ধি হয়। গতিকে সাৱধান হওক!
যেতিয়া খাদ্যৰ জৰিয়তে অধিক চেনীযুক্ত খাদ্য শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে, ই চৰ্বি হৈ পৰে। তেতিয়া শৰীৰৰ কোষবোৰে অধিক বেয়া কলেষ্টেৰল উৎপন্ন কৰে। এয়া হৈছে বিপদ! কলেষ্টেৰল নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ বহুলোকে দৈনিক আহাৰৰ পৰা গাখীৰ আৰু দুগ্ধজাত সামগ্ৰী বাদ দিয়ে! কিন্তু গাখীৰে কলেষ্টেৰলৰ স্তৰ বৃদ্ধি কৰে নেকি? শেহতীয়া এক অধ্যয়নত, গৱেষকসকলে এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিছিল।
International Journal of Obesity-ত প্ৰকাশিত এখন কাকতঅনুসৰি, গাখীৰ বা দুগ্ধজাত খাদ্যই কলেষ্টেৰলৰ স্তৰৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে, নিয়মীয়াকৈ গাখীৰ খোৱাটো বেয়া আৰু শৰীৰৰ বাবে ভাল। দুয়ো প্ৰকাৰৰ কলেষ্টেৰলৰ স্তৰ হ্ৰাস হয়।
অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে যিসকলে নিয়মীয়াকৈ গাখীৰ খায় তেওঁলোকৰ হৃদৰোগ হোৱাৰ আশংকা ১৪ শতাংশ কম। পৰ্যাপ্ত গাখীৰ খোৱাৰ ফলত কলেষ্টেৰল আৰু ওজন বৃদ্ধি নহয়।
কলেষ্টেৰল নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিবলৈ বাদাম, ওটচ খাব। দিনত এমুঠি বাদামে আপোনাৰ তেজত ক্ষতিকাৰক চৰ্বি বা নিম্ন-ঘনত্বৰ লিপিডৰ (এলডিএল) স্তৰ 5 শতাংশলৈকে হ্ৰাস কৰিব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও, আপুনি কেলচিয়াম, মেগনেছিয়ামকে ধৰি বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান পাব, যি আপোনাক গোটেই দিনটো শক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ কৰি ৰাখিব।
কলেষ্টেৰল হ্ৰাস কৰিবলৈ যথেষ্ট আঁহ থকা এই বীজ খাব পাৰে, যি সহজে পাকস্থলী ভৰ্তি কৰে, গোটেই দিনটো কম ভোক পায় আৰু কম খোৱা হয়। সেউজীয়া পাত আৰু বিভিন্ন পাচলি আৰু বাকলি থকা ফল যেনে মধুৰিআম, আপেলত অন্ত্ৰৰ চৰ্বি শোষণ হ্ৰাস কৰাৰ উপাদান থাকে। এই প্ৰকাৰৰ পাচলি আৰু ফলবোৰে আপোনাৰ তেজত এলডিএলৰ স্তৰ ১০ শতাংশলৈকে হ্ৰাস কৰিব পাৰে।
তেলেতীয়া মাছ, বিশেষকৈ তেলেতীয়া সামুদ্ৰিক মাছত অমেগা 3 ফেটি এচিড থাকে, যি তেজত ক্ষতিকাৰক ট্ৰাইগ্লিচাৰাইডৰ স্তৰ হ্ৰাস কৰে।