বন্ধুসকল, কৰ্ম আৰু ধৰ্ম দুয়োটা প্ৰতিজন মানুহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বুলি কোৱা হয়… এজন ব্যক্তিৰ অস্তিত্ব কৰ্মৰ দ্বাৰা জনা যায়.. আৰু ধৰ্মৰ দ্বাৰা জনা যায় ” সেই ব্যক্তিজন নিজৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কিমান নিষ্ঠাবান”… এনে পৰিস্থিতিত কিছুমান… ধৰ্ম বা কৰ্মই আমাৰ জীৱন সলনি কৰে নেকি … এই প্ৰশ্নটো আপোনাৰ মনত বহুবাৰ আহিছিল নিশ্চয়…
আচলতে ধৰ্মই আপোনাৰ জীৱনত কয় যে আপোনাৰ কোনটো কাম সঠিক আৰু কোনটো ভুল… কেৱল এইটোৱেই নহয়, ধৰ্মৰ সহায়ত আপুনিও জানিব পাৰে যে আপোনাৰ কৰ্মৰ ফল কি হ’ব…
অৰ্থাৎ কৰ্ম আৰু ধৰ্মৰ সঠিক সংমিশ্ৰণেহে আপোনাৰ জীৱনত পৰিৱৰ্তন আনে।
ধৰ্ম হ’ল সেইটো যিটো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে বিশ্বাস কৰে … আনহাতে আপুনি যি ভাল বা বেয়া কাম কৰে… সেইবোৰ কৰ্মৰ শ্ৰেণীত আহে।
কৰ্ম আৰু ধৰ্মক ভালদৰে বুজিবলৈ প্ৰথমে ইয়াৰ মাজৰ পাৰ্থক্য জানিব লাগিব…
কৰ্ম দুবিধ বুলি কোৱা হৈছে.. এটা হ’ল মানুহে নিজৰ স্বাৰ্থপৰতা অৰ্থাৎ নিজৰ লাভ দেখি কৰে… আনটো হ’ল কৰ্ম যিটো নিস্বাৰ্থভাৱে আনৰ মংগলৰ বাবে কৰা হয়… আৰু এই দুয়োটাৰ এটা পাপ আৰু আনটো গুণ… পাপে মনক দুখ দিয়ে আৰু গুণে সুখ দিয়ে… সেইবাবেই ধৰ্মই সদায় গুণগত কামৰ পথ অনুসৰণ কৰিবলৈ কয়।
শ্ৰী কৃষ্ণই গীতাত কৈছে যে নিস্বাৰ্থ কৰ্মৰ তুলনাত ফলপ্ৰসূ কৰ্ম অতি সৰু…. সেইবাবেই মানুহে ফলাফলৰ চিন্তা নকৰাকৈ কেৱল নিজৰ কামত মনোনিৱেশ কৰা উচিত… কাৰণ কাম নকৰাকৈ পৃথিৱীত কোনেও জীয়াই থাকিব নোৱাৰে আৰু আমাৰ স্বভাৱেই প্ৰতিটো জীৱক কোনোবা নহয় কোনোবা অজুহাতত কাম কৰি তোলে।
কওঁ যে ধৰ্ম শব্দটোৰ উৎপত্তি সংস্কৃত ‘ধৃ’ৰ পৰা… যাৰ অৰ্থ ধৰি ৰখা…. ধৰ্ম আমাৰ মানুহৰ বাবে নিৰ্মিত, ঈশ্বৰৰ বাবে নহয়… আৰু ধৰ্ম কেতিয়াও অকলে নাথাকে… যিয়ে পিন্ধে, তেওঁ আত্মসংযম, বিবেচনা, শীতলতা, আৰু প্ৰেমো পায়… ধৰ্মৰ সহায়ত আপুনি এই পৃথিৱীত জীয়াই থাকিব পাৰে।
বিশ্বাস কৰা হয় যে ধৰ্ম ইমানেই শক্তিশালী যে ই সমাজত বিবাদৰ সৃষ্টি হ’বলৈ নিদিয়ে… কাৰণ ই সমাজত ঐক্য বজাই ৰাখে… ইয়াত ধৰ্মৰ অৰ্থ হিন্দু-মুছলমান শিখ খ্ৰীষ্টান নহয়… বৰঞ্চ ইয়াত ধৰ্মৰ অৰ্থ সেই শক্তি যিয়ে আপোনাক সদায় প্ৰেৰণা দিয়ে ভাল কাম কৰিবলৈ।
সেইবাবেই আমি ধৰ্ম আৰু কৰ্ম দুয়োটাকে ভালদৰে বুজি পোৱা উচিত আৰু তাৰ পিছত এটা সিদ্ধান্ত লোৱা উচিত… কাৰণ ভুল কৰ্মই মানুহৰ ভৱিষ্যত ধ্বংস কৰে… সেইবাবেই আমাৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কৰ্তব্য হ’ল আমাৰ ভিতৰৰ অভাৱবোৰ বিচাৰি উলিয়াই সেইবোৰ আঁতৰোৱা।
ইয়াত কৰ্মৰ লগত আপোনাৰ ভাগ্যৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই… কাৰণ আমি আমাৰ কৰ্মৰ ফল পাওঁ… সহজ ভাষাত, ‘আপুনি যিদৰে কৰে, তেনেকৈয়ে আপুনিও ফল পাব ।’…
একেজন ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণইও একেই কথা কয়… মানুহৰ অধিকাৰ কেৱল নিজৰ কৰ্মৰ ওপৰতহে আছে তাৰ ফলৰ ওপৰত নহয়… সেইবাবেই তেওঁ নিজৰ কৰ্মৰ ফলৰ কথা নাভাবি নিজৰ কাম কৰা উচিত… কাৰণ ঈশ্বৰ নিজেই সকলো কৰ্মৰ সাক্ষী .সেইবাবেই কোৱা হয় মানুহৰ পৰা লুকাই থাকি কাম কৰিব পাৰি..কিন্তু ভগৱানৰ পৰা নহয়..কাৰণ তেওঁ সকলোতে উপস্থিত থাকে।
কোৱা হয় যে পৃথিৱীত মুঠ ৮৪ লাখ জন্ম হয়… ইয়াৰে আমি মাত্ৰ এবাৰহে মানুহৰ জন্ম পাওঁ… আৰু এই জন্মত কৰা কৰ্মৰ ভিত্তিত আমাৰ পৰৱৰ্তী জীৱন নিৰ্ণয় হয়…
সহজ ভাষাত ধৰ্মই মানুহক ভুল পথত খোজ দিবলৈ বাধা দিয়ে… আৰু এজন ব্যক্তিৰ ভাল কামে তেওঁক মোক্ষ লাভ কৰাত সহায় কৰে… গতিকে ধৰ্ম আৰু কৰ্মৰ মাজৰ সম্পৰ্ক দেহ আৰু আত্মাৰ দৰেই।
গতিকে বন্ধুসকল, ধৰ্মক ভাল বুলি গণ্য কৰক আৰু তাৰ পিছত নিজৰ কাম কৰক।