জাপানত অতি বিখ্যাত মল্লযুঁজ হৈছে-‘ছুমো মল্লযুঁজ’। এই খেলৰ খেলুৱৈসকলক ছুমো মল্লযুঁজাৰু বুলি কোৱা হয়। চুমো মল্লযুঁজাৰু বৰ শকত। যিদৰে তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য সাধাৰণ মানুহৰ পৰা পৃথক, ঠিক সেইদৰে তেওঁলোকৰ খাদ্যাভ্যাসো সাধাৰণ মানুহৰ পৰা বহুত বেলেগ। দেখাত শকত আৰু গধুৰ, কিন্তু মল্লযুঁজ কৰা দেখিলে আপুনিও আচৰিত হ’ব। কিন্তু তেওঁলোকৰ মেদবহুলতাৰ ফলত হোৱা ৰোগত আক্ৰান্ত নহয়। চুমো মল্লযুঁজাৰুসকল কেৱল শকতেই নহয়, সমানে শক্তিশালীও। মল্লযুঁজ কৰিবলৈ হ’লে তেওঁলোকৰ বাবে বিশেষ ৰূপত থকাটো প্ৰয়োজনীয়। আহকচোন তেওঁলোকৰ খাদ্য কেনেকুৱা জানো…
সাধাৰণ মানুহতকৈ ৮ৰ পৰা ১০ গুণ বেছি খাব লাগেঃ
বিজনেছ ইনচাইডাৰৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি এজন ছুমো মল্লযুঁজাৰুৰ ওজন সাধাৰণ পুৰুষতকৈ ৩ গুণ বেছি, তেওঁলোকৰ ওজন ডেৰৰ পৰা ২ কুইণ্টললৈকে। ইহঁতে এদিনত ৭০০০-৮০০০ কেলৰি গ্ৰহণ কৰে, আনহাতে এজন সুস্থ ব্যক্তিক এদিনত মাত্ৰ ২০০০-২৫০০ কেলৰিৰ প্ৰয়োজন হয়। চুমো মল্লযুঁজাৰুৱে ব্ৰেকফাষ্ট নাখায়। প্ৰথমে ৰাতিপুৱা খালী পেটত ব্যায়াম কৰে আৰু তাৰ পিছত দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকৰ দুপৰীয়াৰ আহাৰ যথেষ্ট গধুৰ। তেওঁলোকৰ খাদ্যত শাক-পাচলিৰ জোল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, য’ত মাছ, ট’ফু আৰু মাংসও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকে ৫ৰ পৰা ৬ বাটি চাউল, সাগৰীয় খাদ্য আৰু চালাড প্ৰচুৰ পৰিমাণে খায়। খোৱাৰ পিছত ৪ৰ পৰা ৫ ঘণ্টা শুই থাকে। এই টোপনিয়ে তেওঁলোকৰ ওজন বৃদ্ধি কৰে।
ৰোগ নহয় কিন্তু বয়স কমি যায়ঃ
ছুমো মল্লযুঁজাৰুসকলে ৰাতি গধুৰ আহাৰ খাই শুই যায়। বাকী থকা কেলৰিৰ পৰিমাণ পূৰণ কৰিবলৈ বিয়েৰো সেৱন কৰে। এনে পৰিস্থিতিত মেদবহুলতা বাঢ়ি অহাৰ পিছত তেওঁৰ উশাহ-নিশাহ লোৱাত কিছু অসুবিধা হয়, যাৰ বাবে তেওঁ কেতিয়াবা অক্সিজেন মাস্ক পিন্ধি শুব লগা হয়। বিশেষ কথাটো হ’ল চুমো মল্লযুঁজাৰু মেদবহুল হ’লেও কেতিয়াও মেদবহুলতাৰ ফলত হোৱা ৰোগত আক্ৰান্ত নহয়। কিন্তু অৱসৰৰ পিছত তেওঁ খাদ্যাভ্যাস কমাব লগা হয়, যাৰ বাবে তেওঁৰ শৰীৰত কিছু সমস্যা হয়।