Author: Shahnawaz Hamza

ডায়েবেটিচ ধৰা পৰিলে বহুতো নিয়ম অনুসৰণ কৰিব লাগে । বিশেষকৈ খোৱাত। যেতিয়া ৰক্ত শৰ্কৰাৰ স্তৰ বৃদ্ধি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে, সকলো খাদ্য ইচ্ছামতে খাব নোৱাৰি।কেৱল মিঠাইয়ে নহয়, বাহিৰৰ খাদ্য খুৱাও সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰা

বৰ্তমান প্ৰজন্ম নিজৰ ওজনক লৈ যথেষ্ট সচেতন । বৰ্ধিত ওজনে আমাৰ বাহ্যিক সৌন্দৰ্য নষ্ট কৰাৰ লগতে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰোগৰো সৃষ্টি কৰে । সেইয়েহে ওজন কমাবলৈ বহুতে দৈনিক পৰিশ্ৰম কৰাৰ সমান্তৰালকৈ শৰীৰচৰ্চা আৰু

অষ্টিঅ’আর্থ্রাইটিছ বা অস্থিসন্ধিৰ বাত ৰোগত পুৰুষ-মহিলা সকলোৱে আক্রান্ত হ’ব পাৰে। অৱশ্যে বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাসকল এই ক্ষেত্ৰত আক্ৰান্ত হোৱাৰ আশংকা বেছি। ইয়াৰ আঁৰত কাৰণো আছে। শৰীৰৰ যিকোনো অস্থিসন্ধিত এনে

বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে আমাৰ হাড় ক্ষয় হোৱা ৰোগো হোৱা আৰম্ভ কৰে । যিটো প্ৰতিৰোধ কৰা ইমান সহজ নহয় । বিশেষকৈ নাৰীৰ এই ৰোগ সৰ্বাধিক হোৱা দেখা যায় । প্ৰধানকৈ হাড়ৰ ৰোগ বুলি

নিজকে সুস্থ ৰাখিবলৈ বহুতেই চেনীৰ পৰিৱৰ্তে গুড় খোৱা দেখা যায় । কিন্তু গুড় কেতিয়াও চেনীৰ পৰিপূৰক নহয় । এইকথা অৱশ্যে আমি কোৱা নাই । এইকথা কৈছে পুষ্টিবিদে । এই দুয়োবিধ মিঠাৰ ক্ষেত্ৰত