গুৱাহাটী টাইমচ
পৌৰাণিক সময়ৰ সকলোতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত এখন সুদৰ্শন চক্ৰ হোৱাৰ পাছতো , তেওঁ মহাভাৰতৰ যুদ্ধত এবাৰো সুদৰ্শন চক্ৰ নচলালে।( Religious Studies ) কাৰণ তেওঁ জানিছিল যে যদি সুদৰ্শন চক্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় তেতিয়া বিপক্ষৰ বিনাশ নিশ্চিত। ভগৱান কৃষ্ণয়ে দুয়োটা পক্ষকে সুবিধা দিব বিচাৰিছিল।সুদৰ্শন চক্ৰৰ যাৰ ওপৰত চলো হয়, তাৰ
বাল্মিকীতকৈও আগতে হনুমানে লিখিছিল ৰামায়ণ। প্ৰিয় পাঠকসকল আমি সকলোৱে জানো যে বাল্মিকীয়ে ৰামায়ণ ৰচনা কৰিছিল। কিন্তু আপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে বাল্মিকীৰ আগতেই প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰৰ আগ্ৰহ মতে তেওঁৰ প্ৰথম ভক্ত হনুমানে ৰচনা কৰিছিল ৰামায়ণ আৰু তাক এক শিলালিপিত খুদিত কৰিছিল। এই কথা যেতিয়া বাল্মিকীয়ে গম পালে তেতিয়া তেওঁ নিজে গৈ
আম আদামী পাৰ্টীত যোগদান কৰিব বীৰ লাচিত সেনাৰ শৃংখল চলিহাই, ‘খিলঞ্জীয়াৰ স্বাৰ্থত কেতিয়াবা ৰাজনীতিলৈ যাব লাগিলে যাম’
ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা নীবিড় শৰ্মাই প্ৰৱেশ কৰিলে মছজিদত। ৰোজা ৰাখি নামাজ পঢ়িলে নীবিড় শৰ্মাই।
এবাৰৰ কথা, সন্ধিয়া হ’ব হৈছিল। শীতল বতাহ বলি আছিল। ৰাম সেতুৰ ওচৰত ভগৱান ৰামৰ ধ্যানত হনুমান নিমজ্জিত আছিল। ধ্যানত থকা হনুমানৰ বাহ্যিক পৃথিৱীৰ কোনো জ্ঞানো নাছিল। সেই সময়তে, সূৰ্যৰ পুত্ৰ শনি ৰাম সেতুৰ পাৰত খোজ কাঢ়ি আছিল। তেওঁৰ নিজৰ ক্ষমতা আৰু শক্তিক লৈ অহংকাৰ আছিল। তেওঁ মনে মনে চিন্তা কৰি