গুৱাহাটী টাইমচ
ভগৱান কাল ভৈৰৱ মহাদেৱৰে এক অপাৰ ৰূপ।ভগৱান কাল ভৈৰৱক কলিযুগৰ জাগ্ৰত দেৱতা বুলি মনা যায়। শিৱ পুৰাণত কাল ভৈৰৱৰ উৎপত্তিৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে,শিৱ পুৰাণৰ ৮ নং খণ্ডত কাল ভৈৰৱৰ উৎপত্তিৰ কথা কোৱা হয়। ভগৱান শিৱৰ পৰম ৰূপ ভগৱান কাল ভৈৰৱে হয়। এসময়ত ব্ৰহ্মা সুমেৰু পৰ্বতত বহি ধ্যানত মগ্ন হৈ
শাস্ত্ৰত ধনৰ দেৱী মা লক্ষ্মীক শ্রী হৰি বিষ্ণুৰ অৰ্ধাংগিনী বুলি মনা যায়।পৰিবাৰত সুখ সমৃদ্ধি অটুত থাকিবলৈ সকলো ভক্তই মা লক্ষ্মীক প্ৰসন্ন কৰাৰ ওপায় বিচাৰে। যেতিয়া মা লক্ষ্মী শ্রী হৰি বিষ্ণুৰ লগত থাকে তেতিয়া তেওঁৰ শ্রী চৰণত কিয় সেৱা জনাই থাকে সেয়া আজি আমি জানিম এই লেখাৰ যোগেদি। মা লক্ষ্মী তেওঁৰ
এবাৰ মহাদেৱৰ ভক্ত মৰ্হষি দোৰভাষা পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰি আছিল।তেনেদৰে ভ্ৰমণ কৰি তেওঁ এখন অৰণ্য পালেগৈ।অৰণ্যত তেওঁ দেখিলে অপূৰ্ব সুন্দৰী এগৰাকীয়ে হাতত পাৰিজাত পুস্প মালা লৈ আছিল।সেই মালা দিব্য গুণৰ আছিল,সেই মালাৰ অপূৰ্ব সুগন্ধত অৰণ্যখন সুবাহিত হৈ আছিল।দোৰভাষা মুনিয়ে সেই সুন্দৰী অপেস্বৰীপৰা মালা ডাল বিচাৰিলে।আৰু অপেস্বৰীয়েও আদৰ সন্মানেৰে সেই মালা মুনিক
দূৰ্গা মাৰ বাহন হৈক্ষে সিংহ, তেওঁ সিংহতে বহি নিজৰ ভক্তক দেখা দিয়ে। কিন্তু দূৰ্গা মায়ে কেনেকৈ সিংহক বাহন হিচাপে পালে ? FB_IMG_1611452799323 পৌৰাণিক কথাত এই বিষয়ত বহলাই আছে।হিমালয়ৰ পুত্ৰী দেৱী পাৰ্ৱতীয়ে সৰু কালৰেপৰা ভগৱান শিৱক নিজৰ স্বামী হিচাপে লৈছিল। আৰু তেওঁ শিৱৰে ভক্তি আৰু আৰাধনাত বিলিন হৈ থাকিছিল।যেতিয়া মাতা পাৰ্ৱতীৰ
লিংগ শব্দই সংস্কৃতত চিহ্ন বা প্ৰতীক বুজায় । আনহাতে জননেন্দ্ৰীয়ক কোৱা হয় শিশিন বুলি । শিৱ লিংগ — 1) শিৱলিংগৰ অৰ্থ হ’ল শিৱৰ প্ৰতীক । এটা শব্দই একেটা ভাষা বা বিভিন্ন ভাষাত বেলেগ বেলেগ অৰ্থ বুজাব পাৰে । যেনে 1) সুত্ৰ – – সুতাঁ , গণিতীয় সুত্ৰ বা লিখন সুত্ৰও