Author: Shahnawaz Hamza

হিমালয়ৰ সু উচ্চ পৰ্বত লানিৰ ভিতৰত কৈলাশ পৰ্বত হিন্দু, বৌদ্ধ  আৰু জৈন সকলৰ পবিত্ৰ পৰ্বত। প্ৰাচীন শাস্ত্ৰৰ মতে মহাদেৱ শিৱ মা পাৰ্বতী আৰু দুই পুত্ৰ ভগৱান গনেশ আৰু কাৰ্ত্তিক দেৱতাৰ

শনি দেৱৰ প্ৰবল শক্তিয়ে কাহানিও শিশুসকলৰ জীৱনত কোনো ধৰণেৰে বিপদক আমন্ত্ৰণ নকৰে বুলিও পূৰ্বৰ পৰাই বেদ বা উপনিষদ সমূহত উল্লেখ কৰা হৈছে। তদুপৰি কোনোধৰণৰ কু-দৃষ্টিৰ বাবেই শিশুসকলে জীৱনত কেতিয়াও অসংযত

দেৱী পাৰ্বতী আৰু সীতায়ে ও শিৰত সেন্দুৰেৰে ভৰাই ৰাখিছিল। কোৱা হয় যে পাৰ্বতীয়ে নিজৰ স্বামীক বেয়া শক্তিৰ প্ৰভাৱৰ পৰা বচাবলৈ শিৰত সেন্দুৰ লৈছিল। সীতায়ে নিজৰ স্বামীৰ দীঘলীয়া আয়ুৰ কামনা তথা

যেতিয়া মহাভাৰতৰ যু্দ্ধ সমাপ্ত হ’ল। পাণ্ডৱৰ জয় হ’ল, কৌৰৱৰ পৰাজয়। ভগৱান শ্রীকৃষ্ণই জ্যেষ্ঠ পঞ্চপাণ্ডৱৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ যুধিষ্ঠিৰক ক’লে— কৃষ্ণ : “ধৰ্মৰাজ..! যুদ্ধৰ অন্ত পৰিল। ধৰ্মৰ জয় হ’ল, অধৰ্মৰ বিনাশ হ’ল।