অন্ন অথবা খোৱা খাদ্যক মা লক্ষ্মীৰ প্ৰতীক হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয় । খাদ্যই অকল মানুহৰ ক্ষুধা নিবৃত্তি নকৰে ; ই মানুহৰ জীৱন যাপনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অনেক কিছু উদ্ভাৱনৰ অনুঘটক হিচাপেও
গীতাৰ ষষ্ঠ অধ্যায়ত কৃষ্ণই অৰ্জুনক কৈছে——— “যোগীযুঞ্জীত সততমাত্মানং ৰহমি স্থিতঃ ৷ একাকী যত চিত্তাত্মা নিৰাশীৰসপৰগ্ৰহ ঃ ৷ অৰ্থাৎ”যোগীয়ে অকলে সৰ্বদায় নিৰ্জন ঠাইত থাকি দেহ আৰু অন্তকৰণ সংযম কৰি আকাংশা শূন্য
টোপনি ধৰিলে মানুহে হামি মাৰে। বহুতে আকৌ ধেমালিতে হামিক ‘সোঁচৰা’ বুলিও কয়। কিয়নো কে’বাজনো লোক থকা অৱস্থাত হামি মাৰিলে প্ৰায়ে ওচৰৰ লোকেও হামি মৰা দেখা যায়। বহুতে এই হামি মৰাৰ
ছাল আৰু চুলিৰ যত্নৰ প্রতি কম-বেছি সকলোৱে যত্নশীল হ’লেও ওঁঠৰ প্রতি অৱহেলাৰ অন্ত নাই । সেয়ে ওঁঠৰ ৰং সলনি হোৱাত কোনেও গুৰুত্ব নিদিয়ে । কিন্তু জানেনে, ওঁঠৰ ৰং সলনি হোৱাত
বিভিন্ন সময়ত আমি আমাৰ মনটো নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লগা হয়। আচলতে যিকোনো কাৰণতে আমাৰ মন বেয়া লাগিব পাৰে । মন বেয়া লগাৰ নিৰ্দিষ্ট কোনো সময় নাই । শুই উঠাৰ পিছত ,
