ভগৱান কাল ভৈৰৱ মহাদেৱৰে এক অপাৰ ৰূপ।ভগৱান কাল ভৈৰৱক কলিযুগৰ জাগ্ৰত দেৱতা বুলি মনা যায়। শিৱ পুৰাণত কাল ভৈৰৱৰ উৎপত্তিৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে,শিৱ পুৰাণৰ ৮ নং খণ্ডত কাল ভৈৰৱৰ
শাস্ত্ৰত ধনৰ দেৱী মা লক্ষ্মীক শ্রী হৰি বিষ্ণুৰ অৰ্ধাংগিনী বুলি মনা যায়।পৰিবাৰত সুখ সমৃদ্ধি অটুত থাকিবলৈ সকলো ভক্তই মা লক্ষ্মীক প্ৰসন্ন কৰাৰ ওপায় বিচাৰে। যেতিয়া মা লক্ষ্মী শ্রী হৰি বিষ্ণুৰ
এবাৰ মহাদেৱৰ ভক্ত মৰ্হষি দোৰভাষা পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰি আছিল।তেনেদৰে ভ্ৰমণ কৰি তেওঁ এখন অৰণ্য পালেগৈ।অৰণ্যত তেওঁ দেখিলে অপূৰ্ব সুন্দৰী এগৰাকীয়ে হাতত পাৰিজাত পুস্প মালা লৈ আছিল।সেই মালা দিব্য গুণৰ আছিল,সেই
দূৰ্গা মাৰ বাহন হৈক্ষে সিংহ, তেওঁ সিংহতে বহি নিজৰ ভক্তক দেখা দিয়ে। কিন্তু দূৰ্গা মায়ে কেনেকৈ সিংহক বাহন হিচাপে পালে ? FB_IMG_1611452799323 পৌৰাণিক কথাত এই বিষয়ত বহলাই আছে।হিমালয়ৰ পুত্ৰী দেৱী
লিংগ শব্দই সংস্কৃতত চিহ্ন বা প্ৰতীক বুজায় । আনহাতে জননেন্দ্ৰীয়ক কোৱা হয় শিশিন বুলি । শিৱ লিংগ — 1) শিৱলিংগৰ অৰ্থ হ’ল শিৱৰ প্ৰতীক । এটা শব্দই একেটা ভাষা বা
