গুৱাহাটী টাইমচ
অন্ন অথবা খোৱা খাদ্যক মা লক্ষ্মীৰ প্ৰতীক হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয় । খাদ্যই অকল মানুহৰ ক্ষুধা নিবৃত্তি নকৰে ; ই মানুহৰ জীৱন যাপনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অনেক কিছু উদ্ভাৱনৰ অনুঘটক হিচাপেও কাম কৰে। মানুহ বাছি থকাৰ অন্যতম মাধ্যম অথবা বিষয় হৈছে এই খাদ্যগ্ৰহণ। অথচ খাদ্য গ্ৰহণৰ বাবে বহি বা খাদ্যগ্ৰহণ কৰাৰ
গীতাৰ ষষ্ঠ অধ্যায়ত কৃষ্ণই অৰ্জুনক কৈছে——— “যোগীযুঞ্জীত সততমাত্মানং ৰহমি স্থিতঃ ৷ একাকী যত চিত্তাত্মা নিৰাশীৰসপৰগ্ৰহ ঃ ৷ অৰ্থাৎ”যোগীয়ে অকলে সৰ্বদায় নিৰ্জন ঠাইত থাকি দেহ আৰু অন্তকৰণ সংযম কৰি আকাংশা শূন্য হৈ আৰু পৰিগ্ৰহ শূন্য হৈ চিত্তক সৰ্বদায়ে সমাধি অভ্যাস কৰাব ৷ এনেদৰে ধ্যানযোগৰ বৰ্ণনা কৰি কৰি ভগৱান কৃষ্ণই অৰ্জুনৰ প্ৰশ্নৰ
টোপনি ধৰিলে মানুহে হামি মাৰে। বহুতে আকৌ ধেমালিতে হামিক ‘সোঁচৰা’ বুলিও কয়। কিয়নো কে’বাজনো লোক থকা অৱস্থাত হামি মাৰিলে প্ৰায়ে ওচৰৰ লোকেও হামি মৰা দেখা যায়। বহুতে এই হামি মৰাৰ অন্তৰালত শাৰীৰিক ক্লান্তি বা শৰীৰত অক্সিজেনৰ অভাৱকে দায়ী কৰে। অফিচৰ জৰুৰী বৈঠক, কোনো সামাজিক অনুষ্ঠানত উপস্থিত থকাৰ পৰত ঘনাই হামিয়াই
ছাল আৰু চুলিৰ যত্নৰ প্রতি কম-বেছি সকলোৱে যত্নশীল হ’লেও ওঁঠৰ প্রতি অৱহেলাৰ অন্ত নাই । সেয়ে ওঁঠৰ ৰং সলনি হোৱাত কোনেও গুৰুত্ব নিদিয়ে । কিন্তু জানেনে, ওঁঠৰ ৰং সলনি হোৱাত লুকাই থাকিব পাৰে বৃহৎ বিপদ ? অনেকৰ ধাৰণা, ওঁঠ ক’লা হোৱাৰ মূল কাৰণ হৈছে ধূমপান । নিক’টিন আৰু বেনজ’পাইৰিনে ছালৰ
বিভিন্ন সময়ত আমি আমাৰ মনটো নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লগা হয়। আচলতে যিকোনো কাৰণতে আমাৰ মন বেয়া লাগিব পাৰে । মন বেয়া লগাৰ নিৰ্দিষ্ট কোনো সময় নাই । শুই উঠাৰ পিছত , খোৱাৰ টেবুলত , অফিচত কাম কৰা সময়ত বা কাৰোবাৰ ফ’ন কলতো আমাৰ মন বেয়া লাগিব পাৰে । গোটেই দিনটো যাতে