ভগৱান কাল ভৈৰৱ মহাদেৱৰে এক অপাৰ ৰূপ।ভগৱান কাল ভৈৰৱক কলিযুগৰ জাগ্ৰত দেৱতা বুলি মনা যায়। শিৱ পুৰাণত কাল ভৈৰৱৰ উৎপত্তিৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে,শিৱ পুৰাণৰ ৮ নং খণ্ডত কাল ভৈৰৱৰ
শনিবাৰে শণিদেৱৰ দিন হয়। শাস্ত্ৰ অনুসাৰি শণিদেৱ সূৰ্য্যৰ পুত্র হয়। আৰু ব্ৰহ্মাৰ আৰ্শীবাদত শণিদেৱৰ প্ৰভাৱ সূৰ্য্য দেৱতকৈ বহু গুণ বেছি। আমাৰ সকলোৰে ৰাশিতে সূৰ্য্য দেৱ ১মাহৰ বাবে,চন্দ্ৰমা ২মাহ ২দিনৰ বাবে,
ভগৱান বিষ্ণু এদিন গৰুড় পক্ষীত বহি কৈলাশ পৰ্বতত গৈছিল । কৈলাশৰ গুহাৰ ভিতৰত বিষ্ণুক এৰি থৈ গৰুড় বাহিৰত আহিল । বাহিৰত এটা সুন্দৰ মৰমিয়াল চৰাই দেখা পাই চাব ধৰিলে ।
তাই সদায় মানুহজনক লক্ষ্য কৰিছিল,কিন্তু মানুহজনৰ মুখখন আজিপৰ্যন্ত তাই দেখাৰ সৌভাগ্য হোৱা নাই |গাত কম্বল এখন মেৰিয়াই বহি থাকে মানুহজন,দীঘল যত্নহীন ছুলি ( Assamese Love story ) |যেন মূৰত শিৱৰ
ফুলশয্যাৰ নিশা সুন্দৰকৈ সজাই ৰখা বিছনা খনত অনামিকাক অকলশৰে বহুৱাই সকলো ওলাই গৈছিল। ১০ মিনিট পাছত নয়ন কোঠালীটোলৈ সোমাই আহিল।আৰু নয়ন আহি অনামিকাৰ কাষ পোৱা মাত্ৰকে তাই খঙত বিছনাৰ পৰা
