16.1 C
Assam
Saturday, December 10, 2022

Featured News

Guwahati’s first CNG filling station to come up in Betkuchi

The Construction of Guwahati's first Compressed Natural...

ছাত্র–ছাত্রীৰ বাবে সময়ৰ মূল্য

Assamese Newsছাত্র–ছাত্রীৰ বাবে সময়ৰ মূল্য

পল পল দণ্ড কৰি সময় গৈছে উৰি
পাখিলগা কাঁড়ৰ নিচিনা অবিৰাম…৷’
সময় পখিলা উৰি যায় পাখি মেলি মেলি অনন্ত গতিৰে, অবিৰাম৷ সময়ৰ এই দুৰন্ত গতি অপ্রতিৰোধ্য সময়ক ধৰি ৰাখিব পৰা শকতি আমাৰ কাৰোৰে নাই৷ সময়ে কালৈকো অপেক্ষা নকৰে৷ সময়ৰ গতিক যদি মানুহে ৰোধ কৰিব পাৰিলে হয়, তেতিয়া আমি অপূর্ণ কর্মৰ বোজা বহন কৰি বাৰে বাৰে ধৰালৈ আগমনৰ প্রয়োজনবোধেই নহ’লহেঁতেন৷ সময়ৰ দুৰন্ত গতিৰ তুলনাত আমাৰ মানৱ জীৱনৰ আয়ুস তেনেই চুটি৷ তথাপি আমাৰ আশা অসীম৷ আশা আছে বাবেই জীৱন আছে৷ জীৱন থকা বাবেই কর্মস্পৃহা আছে৷ কর্মই মানুহক অমৰত্ব প্রদান কৰে যি কর্ম মানুহৰ কাম্য৷
সময়ক আমি মূল্য দি কিনিব নোৱাৰোঁ সময়ে কাৰোৰে পৰা মূল্য নিবিচাৰে৷ নদীৰ অনন্ত সোঁত আৰু সময়ৰ সোঁত একে৷ নদীয়ে যিদৰে মহাসাগৰক ধিয়াই গতি কৰে, ঠিক তেনেদৰে সময়েও অনন্ত কালৰ বুকুলৈ গতি কৰে৷ এই অন্তহীন ফল্গুধাৰা সময়ক আমি কেনেদৰে মূল্যায়ন কৰিম৷ আমাৰ হাতত এনেকি যাদুকৰী দণ্ড আছে, যাৰ সহায়ত সময়ৰ পৰা সময়োচিত মূল্য আমি আহৰণ কৰিব পাৰিম৷ ওপজা দিন ধৰি সময়ে আমাক শিকায়৷ কেঁচুৱাৰ কলকলনিত সময়ত মাত ফুটাৰ শিকনি দিয়ে, ভৰি–হাত আছাৰি যথাসময়ত নিজৰ ভৰিত থিয় দি সময়ৰ লগত দৌৰিবলৈ আমাক শিকায়৷ মাত ফুটাৰ লগে লগে জ্ঞান সাগৰৰ মণি–মুকুতা বুটলি জীৱনটোক গঢ়ি–পিটি জীৱন নামৰ যুদ্ধক্ষেত্রখনৰ এজন সঁচা অর্থত সৈনিক হ’বলৈ শিকায়৷ সেয়ে কয়– ‘সময়ৰ টিকনি আগফালে মামা৷’ এই সময়ৰ শিকনিক যদি আমি হূদয়ংগম কৰি আগিবাঢ়ি যাব নোৱাৰোঁ, তেন্তে জীৱন যুঁজৰ পৰাজিত সৈনিকৰ গ্লানিয়ে তিল তিলকৈ মৃত্যুৰ মুখলৈ আগবঢ়াই দিয়ে৷ যি সময়ত যি কাম কৰিব লাগে সেয়ে হ’ল সময়ৰ মূল্য৷ উদাহৰণস্বৰূপে এজন কৃষকে যি সময়ত মাটি চহ কৰি শস্য উৎপাদন কৰিব লাগে, সেই সময়ত নকৰি যদি আবতৰত কৃষি কর্ম কৰে ফল নধৰে৷ তেওঁৰ শ্রমৰ পৰা কোনো মূল্য নাহে৷ কথাতে কয় ‘আগজানি বান্ধিবা আলি, তেহে খাবা নানান শালী৷’ গতিকে সময়মতে কৰিবলগীয়া কাম নকৰিলে পিছলৈ ভাৰ ব’ব নোৱাৰা বোজা হৈ পৰে৷
প্রত্যেকজন মানুহৰ বাবে সময় অমূল্য ৰতন৷ সোণ–ৰূপ, হীৰা–মুকুতা হেৰুৱালে পুনৰ ঘূৰাই পোৱাৰ আশা থাকে, কিন্তু ‘সময় ৰতন’ এবাৰ পাৰ হৈ গ’লে তাক কেতিয়াও ঘূৰাই পোৱা নাযায়৷ সেয়েহে এই দুর্লভ ৰতনবিধৰ সদ্ব্যৱহাৰত আমি প্রত্যেকেই গুৰুত্ব প্রদান কৰিব লাগে৷ আমাৰ অসমৰ পটভূমিত অতি কম গুৰুত্ব দিয়া বিষয়টো হৈছে ‘সময়’৷ ইয়াৰ কাৰণেই হয়তো আমাৰ ৰাজ্যখন ভাৰতৰ অন্যান্য ৰাজ্যৰ তুলনাত প্রগতিৰ ক্ষেত্রত বহু পিছপৰি আছে৷ বহু ব্যক্তিৰ মুখত শুনিবলৈ পোৱা এশাৰী সহজলভ্য বাক্য হৈছে– ‘আছাম ইজ এ লেণ্ড অৱ লাহে লাহে৷’ আমাৰ অসমত প্রায়ভাগ কামেই সময়মতে নহয়৷ ৰাজহুৱা সভাৰ সময় কার্যসূচীত থাকে পুৱা ১০ বজাত, আৰম্ভ হয়গৈ দিনৰ ১২ বজাত৷ বানপানী সমস্যা নিয়ন্ত্রণৰ বাবে মথাউৰি বান্ধিব লাগে মার্চ মাহৰ ভিতৰত, কিন্তু বিভাগীয় কর্তৃপক্ষই কাম আৰম্ভ কৰে জুন–জুলাই মাহত৷ সেয়ে অসমীয়াত কয়– ‘চোৰ গ’লে বুদ্ধি আৰু বৰষুণ গ’লে জাপি৷’ মুঠতে আমাৰ অসম মুলুকত প্রায়ভাগ কামেই সময়মতে সমাপন নোহোৱাৰ উদাহৰণেই বেছি৷
আজিৰ আলোচনাৰ মুখ্য বিষয় আছিল ‘ছাত্র–ছাত্রীৰ বাবে সময়ৰ মূল্য’৷ এই সম্পর্কে আলোচনা কৰিবলৈ বাট মুকলি কৰিবলৈকে ওপৰৰ পাতনিসমূহৰ বকলা মাৰিব লগা হ’ল৷ সংস্কৃতত ছাত্র–ছাত্রী সম্পর্কত বহুতো মূল্যৱান বক্তব্য আছে তাৰ ভিতৰৰে এশাৰী মহত্ত্বপূর্ণ বক্তব্য হৈছে– ‘ছাত্রানং অধ্যয়নেই তপঃ’৷ অর্থাৎ ছাত্র–ছাত্রীৰ কর্তব্য হৈছে পঢ়া বা অধ্যয়ন কৰা৷ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ পৰা দেখা যায় আজিৰ বহু ছাত্র–ছাত্রীয়ে নিজৰ ন্যস্ত দায়িত্বফেৰা পিছলৈ থৈ নকৰিবলগীয়া কাম–কাজতহে অধিক সময় ব্যয় কৰি সন্তুষ্টি লাভ কৰে৷ নিজৰ পঢ়িবলগীয়া পাঠসমূহ আজি পঢ়িম, কালিলৈ পঢ়িম বুলি পিছলৈ নি থাকে যেতিয়া পৰীক্ষা আহি দুৱাৰমুখ পায়হি, তেতিয়াহে সম্বিৎ ঘূৰাই পায়৷ মূৰকত গৈ কোনোফালে উৱাদিহ নাপাই পৰীক্ষা গৃহত ‘নকল’ কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰা হয়৷ তেনে ছাত্র–ছাত্রীক লৈ অভিভাৱকৰ অৱস্থা পানীত হাঁহ নচৰাৰ দৰে হয়৷ পুৱা ৫ বজাত উঠি পঢ়া–শুনা কৰিবলৈ অভিভাৱকে তাগিদা দিয়ে, কিন্তু বহু ছাত্র–ছাত্রীয়ে পুৱা ৭–৮ বজালৈকে শুই উঠিব নিবিচাৰে৷ যেতিয়া উঠে বিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ সময়ে হয়গৈ৷ ঘৰত থকা সময়কণো ম’বাইল, লেপটপত বিনোদনধর্মী কর্মত ব্যস্ত হৈ সময় অপচয় কৰে৷ ঘৰৰ পৰা আজৰি সময়ত বাহিৰলৈ গৈ বন্ধুৰ লগত আড্ডা দি সময়ৰ অপব্যয় কৰা ছাত্র–ছাত্রীৰ উদাহৰণ অলেখ৷ গতিকে যি ছাত্র–ছাত্রীয়ে ‘সময়ক যথোচিত মূল্য দি আগবাঢ়ে, তেওঁহে জীৱনত কৃতকার্যতা লাভ কৰিব পাৰে’৷ পৃথিৱীত যিসকল ব্যক্তিয়ে ৰৈ–বৈ যোৱা খ্যাতিৰে নিজৰ নাম লিপিবদ্ধ কৰি থৈ যাব পাৰিছে, ইয়াৰ মূলতে হ’ল সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ৷ ছাত্র জীৱনত শিকিবলগীয়া দিশসমূহ যদি সেই সময়তে আহৰণ কৰি লোৱা নহয় জীৱনৰ বাকী সময়খিনি ভাৰ ব’ব নোৱাৰা বোজাৰ দৰে হৈ পৰে৷ চাৰিওফালে এন্ধাৰ দেখে৷ মনৰ দুখ পাতলাবলৈ সস্তীয়া নিচাৰ প্রতি আসক্ত হৈ এটা উচ্ছৃংখল জীৱন যাপন কৰিবলৈ ধৰে৷ একে লগৰ কিছুমান বন্ধুৱে উপযুক্ত সংস্থাপন লৈ সুখ–স্বাচ্ছন্দ্যৰে জীৱন অতিবাহিত কৰে আৰু সময়ক উপলুঙা কৰি চলাকেইজনে এটা চাকৰি বিচাৰি হাহাকাৰ কৰিবলগা হয়৷ এয়াই হ’ল সময়ৰ নির্মম উপহাৰ৷ সংস্থাপনহীন পুত্রৰ ভৱিষ্যৎ চিন্তি পিতৃ–মাতৃৰ ৰাতি টোপনি নোহোৱা হয়৷ ঘোচ দি হ’লেও চাকৰি লৈ দিবলৈ প্রয়াস কৰে৷ পিতৃ–মাতৃৰ এই মর্মবেদনা যি ছাত্র–ছাত্রীয়ে অনুভৱ কৰিব পাৰে তেনে ছাত্র–ছাত্রীয়ে কেতিয়াও সময়ৰ অপব্যয় নকৰে৷ সেয়েহে কওঁ– শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণিৰে পৰা সকলো ছাত্র–ছাত্রীয়ে সময়ক অধিক মূল্য দি আগবাঢ়িব লাগে৷ সময়মতে শোৱাৰ পৰা উঠা, সময়মতে শোৱা–খোৱা কামবোৰ কৰিব লাগে৷ দিনটোৰ কর্ম তালিকা সময় নির্ধাৰিত কৰি পঢ়াৰ টেবুলৰ সন্মুখত আঁৰি থ’ব লাগে৷ চেষ্টা কৰিব লাগে যাতে নির্ধাৰিত সময়মতেই কার্যবোৰ সম্পাদন কৰিব পাৰে৷ প্রথম অৱস্থাত অসুবিধা হ’লেও অভ্যস্ত হ’লে সময়মতেই কামবোৰ হৈ উঠিবগৈ৷ সময়মতে শৰ প্রহাৰ কৰিব পৰাজনেহে শৰ পহুৰ মঙহ খাব পাৰে৷ এটা কথা আমি সকলোৱে জানো যে বিশ্বজয়ী নেপোলিয়নৰ সৈন্যবাহিনীয়ে মাত্র ৫ মিনিট পলম হোৱাৰ বাবেই ইংলিছ চেনেল জয় কৰিব নোৱাৰি ইংৰাজ সেনাপতি নেলছনৰ হাতত বন্দী হ’ব লগা হৈছিল৷ নেপোলিয়নে চেণ্ট হেলেনা দ্বীপত তিল তিলকৈ শুকাই মৃত্যুবৰণ কৰিব লগা হৈছিল৷ সময়ক যথোচিত মূল্য নিদিয়া অনেক মহান ব্যক্তিয়ে নানা সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা তালিকা দীঘল৷
গতিকে আমাৰ ছাত্র–ছাত্রীসকলে সময়ক গুৰুত্ব দি নিজৰ ন্যস্ত দায়িত্ব আৰু কর্তব্য পৰম আন্তৰিকতাৰে সম্পাদন কৰিবলৈ দৃঢ় মনোবল গঢ়ি তুলিব লাগে৷ প্রতিটো শ্রেণীৰ পাঠ নির্ধাৰিত সময়মতে পঢ়ি শেষ কৰিব পাৰিলে পৰীক্ষাৰ সময়ত কষ্ট কৰি, টোপনি ক্ষতি কৰি পাঠ পঢ়াৰ কোনো অৱকাশেই নাথাকিবগৈ৷ টোপনি ক্ষতি কৰিলে স্বাস্থ্যৰ হানি হয়, পঢ়াৰ কথা সহজে পাহৰি যায়, মানসিক উদ্বিগ্ণতা বৃদ্ধি হয়, পৰীক্ষাৰ প্রশ্ণোত্তৰত চকু গৈ কচু হয়, ধান থোৱা ঘৰ ধন থোৱা ঘৰ হয় ইত্যাদি৷
অসমীয়াত এশাৰী মহত্ত্বপূর্ণ বাক্য আছে– ‘পঢ়াই পঢ়ে, ৰোৱে পাণ এই তিনিয়ে নিচিন্তে আন৷’ ছাত্রৰ কর্তব্য হৈছে ‘পঢ়া’৷ এই পঢ়া কার্য সঠিক সময়মতে কৰিব পাৰিলেহে ভৱিষ্যৎ সুন্দৰ হ’ব৷ মহামূল্যৱান, সুন্দৰ সময়বোৰ হাঁহি–ধেমালি, স্ফূর্তি কৰি কেতিয়াও অবাবত ক্ষয় কৰিব নালাগে৷ ভাল ছাত্রই সদায় সময়ক গুৰুত্ব দি কার্য সম্পাদন কৰে৷ তেনে ছাত্রইহে নিজৰ লগতে দহৰো হিতসাধন কৰিব পাৰে৷
শেষত আমি আশা কৰোঁ আমাৰ উঠি অহা প্রজন্মই ‘সময়’ক অধিক গুৰুত্ব প্রদান কৰি অসমীয়া জাতিৰ ওপৰত যি ‘সময় খোৱা’ জাতি হিচাপে বদনাম আছে, তাক মুক্ত কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব৷ অসমীয়া জাতিয়ে প্রগতিৰ নতুন দিগন্তৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব৷

 

Check out our other content

Check out other tags:

Most Popular Articles

error: Content is protected !!
%d bloggers like this: