গুৱাহাটী টাইমচ
কেইদিনমান আগতে দূৰণিবটীয়া বিয়া এখনলৈ গৈছিলোঁ৷ বাছত খিৰিকীৰ কাষৰ আসনত বহি চকু মুদি গৈ আছেছা একান্তমনে৷ হঠাতে কাণত পৰিল ওচৰতে বহা মানুহ দুজনৰ কথোপকথন৷ এনেয়ে হ’লে মন নকৰিলোঁহেঁতেন, কিন্তু ডাক্তৰ আৰু ঔষধ শব্দকেইটা শুনি কিনো কথা শুনিবৰ মন গ’ল৷ কথাখিনি আছিল এনেধৰণৰ– বৰুৱা কেইবাদিনো কামলৈ অহা নাই, কি কথা৷ ইজনে
আৱেগ–অনুভূতিবোৰ আমাৰ সম্পূর্ণ নিজা সম্ভাৰ ৷ আৱেগ–অনুভূতিয়ে মানুহক চিৰ নতুন, প্রাণচঞ্চল আৰু সৃষ্টিকামী কৰি ধৰি ৰাখিছে৷ জীৱ–জন্তুৰ মাজতো আৱেগ–অনুভূতি আছে, কিন্তু ই একেবাৰে আদিম অৱস্থাত আছে৷ বহু সময়ত দেখা যায় মানুহৰ চিৰ সাহচর্য এই আৱেগ–নুভূতিয়ে মানুহৰ এনে অথন্তৰ কৰে যে ই যথেষ্ট চিন্তাজনক হৈ পৰে৷ এইক্ষেত্রত এই আৱেগবোৰৰ বিষয়ে এক
গীতিমালিকা নেওগ পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতেই বিভিন্ন ৰোগত ঘৰুৱা ঔষধ–পাতি ব্যৱহাৰৰ এটা প্রচলিত নিয়ম আছে৷ পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা এই নিয়মবোৰ কবিৰাজী ঔষধ বা জনবিশ্বাস হিচাপে গৰিষ্ঠসংখ্যক মানুহে গ্রহণ কৰি আহিছে৷ অৱশ্যে আধুনিক চিকিৎসাক দোহাই দি এই সকলো নিয়ম উলাই কৰিবও নোৱাৰি৷ কিয়নো বহু ঘৰুৱা ঔষধৰ অনেক গুণো আছে৷ ইয়াৰ মাজতো প্রচলিত
ডাঃ ৰেইনী দেৱী পকা কঁঠাল যিদৰে সকলোৰে প্রিয় ঠিক সেইদৰে কঁঠালৰ মুচি বা কঁঠাল গছৰ কেঁচা অপৈণত ফলৰ আঞ্জা বহুতৰে প্রিয়৷ কেঁচা কঁঠাল প্রধানকৈ ৰন্ধন প্রকৰণত ব্যৱহূত হয়৷ কেঁচা কঁঠালৰ আঞ্জাখনৰ সোৱাদ মাংসৰ জোলতকৈও সুন্দৰ হয়৷ সেয়েহে হয়তো কঁঠালৰ আঞ্জা নিৰামিষভোজীসকলৰ খুবেই প্রিয় ব্যঞ্জন৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত কেঁচা কঁঠাল বিভিন্ন
আধ্যাত্মিক শিক্ষা বুলিলে বুজিব লাগিব যে জীৱন আৰু জগতৰ ই এক সুশীল অনুশাসন৷ এই অনুশাসনে শৃংখল মনুষ্যক শ্রেষ্ঠ জীৱ বুলি উচ্চস্তৰত উপস্থাপিত কৰিছে৷ পৃথিৱীত ভাল আৰু বেয়া দুটা দিশ আছেই৷ কোনবিধ গ্রহণ কৰিলে জীৱনক সুন্দৰ, মহত্ত্বপূর্ণ, আদৰণীয় আৰু মাধুর্যময় কৰি তুলিব পাৰি, সেই ধাৰণা বিবেকৰ দান৷ এইখিনিতে আধ্যাত্মিকতাৰ প্রয়োজন অত্যধিক৷