শীতকাল আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে বেছিভাগ মানুহৰে ছাল শুকাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ছালৰ আৰ্দ্ৰতা ক’ৰবাত হেৰাই যায় আৰু ছালখন শুকান আৰু নিৰ্জীৱ দেখাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ছালৰ লগতে আমাৰ ওঁঠো ফাটিবলৈ আৰম্ভ
দেশৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ এজন উদ্যোগী, যাৰ ছত্ৰছায়াত লাখ লাখ মানুহে সপোন দেখে। সমাজৰ হকে যাৰ অবদানৰ কথা কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰি। শেহতীয়াভাৱে অসমতো প্ৰায় ৭খনকৈ কৰ্কট ইনষ্টিটিউট প্ৰদান কৰা এই
হঠাতে কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ মূৰ ঘুৰাই ধলি পৰাৰ ৪ টা ডাঙৰ কাৰণ আছে৷ সেই কেইটা হ’লঃ ১. নিম্ন ৰক্তচাপ মূৰ ঘুৰাই ধলি পৰাৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে নিম্ন ৰক্তচাপ। এইটো বিশেষকৈ সেই
কান্দোন এটা স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া, সেয়া মানুহ হওক বা জন্তু হওক। আৱেগিক বা কোনো শাৰীৰিক সমস্যা হ’লে চকুলো সৰি পৰে। কান্দোনো ঋণাত্মক শক্তিৰ সৈতে জড়িত এটা অধ্যায়। যদি কোনো ব্যক্তিয়ে কান্দি
দাঁত সুস্থ কৰি ৰাখিব পাৰিলে বহুতো সমস্যাৰ পৰাই হাত সাৰিব পাৰি৷ প্রায়ভাগ লোকেই দাঁত দুপাৰি ভালে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও কিছুমান কাৰণত ব্যর্থও হয়৷ দৈনন্দিন জীৱনত দেখা যায় যে যিসকল
