যেতিয়া এজন মানুহ সম্পর্কত থাকে, তেতিয়া সকলোৱে ভালে থাকিব বিচাৰে ! তাৰ বিপৰীতে কিছুমান মানুহ সম্পর্কত থাকিলে দেখা যায় তেওঁলোকে বহুত দুখত থাকে । মানুহ দুখত থকাৰ বহুতো কাৰণ থাকিব
১/ মহিলাৰ বয়স আৰু পুৰুষৰ উপাৰ্জনৰ বিষয়ে কেতিয়াও সুধিব নালাগে, মহিলাই সদায় আনৰ বাবে জীয়াই আনহাতে ২/ পুৰুষে কেতিয়াও নিজৰ বাবে উপার্জন নকৰে। ২/ কাকো সৰু বুলি নাহাহিব, কাৰণ ভৰিৰ
আমাৰ জীৱনত কেতিয়াবা এনেকুৱা ঘটনাৰ সন্মুখিন হওঁ যি আমাক বহুত কষ্ট দিয়ে, আমাৰ আত্মবিশ্বাসক ভাঙি দিয়ে। বিশেষকৈ তেতিয়া যেতিয়া মানুহে আমাক অপমান কৰে। তেতিয়া আমি অকল এইটো ভাৱো যে ইয়াৰ
এবাৰ জন শিষ্য গৌতম বুদ্ধৰ ওচৰলৈ আহি কৈছিল, হে প্রভু মোৰ মনত ইমান বেয়া চিন্তা কিয় আহে, মোৰ মনত সকলো সময়তে কাম বাসনা আহি থাকে আৰু সেই কথা ভাবি ভাবি
স্বামী বিবেকানন্দ আছিল সেই যোগী যিয়ে ভাৰতীয় দ্ৰষ্টাক প্ৰথম বিশ্বৰ লগত চিনাকি কৰাই দিছিল। বিশ্বৰ আধ্যাত্মিক মানচিত্ৰত ভাৰত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। আজি ই ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবেও আদৰ্শ। ১৮৯৩ চনত চিকাগোত
