সূৰ্যাস্তৰ সময়ত এনেকুৱা কেইটামান কাম আছে যিকেইটা কেতিয়াও কৰিব নালাগে। জ্যোতিষ শাস্ত্ৰত ইয়াক দৰিদ্ৰতাৰ বহুত ডাঙৰ কাৰক বুলি কোৱা হয় যিবোৰ মানুহে অজানিতে কৰি পেলায়। যদি আপুনি এই নকৰিবলগীয়া কাম
যেতিয়া শ্ৰীকৃষ্ণই কংসক বধ কৰিবৰ বাবে বৃন্দাবন এৰি গুচি গৈছিল তেতিয়া ৰাধাৰ জীৱনটোৱে অন্য এক গতি লৈছিল । ৰাধাৰ বিবাহ হৈ গল কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিৰত ৰাধাই মৰি যোৱাৰ দৰে হৈ
যিসকল লোকৰ হাতত ধন সঞ্চয় নহয় সেইসকল লোকে এবাৰ এই লেখাটো ভালদৰে পঢ়ক । এবাৰ ভগবান শ্ৰী কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুন এঠাইলৈ গৈ আছিল। তেতিয়া সন্মুখৰ পৰা এজন ভীক্ষাৰী আহিল আৰু
চাণক্যৰ নীতিয়ে কয় যে ধনৰ ক্ষেত্ৰত ব্যক্তি গম্ভীৰ হ’ব লাগে। ধন যিয়ে সাঁচিব নোৱাৰে বা ধন সাঁচি নথয় সি আগলৈ সমস্যা পৰে বা তাৰ সমস্যা আহি পৰে। চাণক্যৰ মতে ধনে
বৰ্ণালী ডেকাই চতুৰ্থ বৰ্গৰ কৰ্মচাৰী দীপক দাসক প্ৰহাৰ কৰিছিল৷ দুপৰীয়াৰ আহাৰক কেন্দ্ৰ কৰি উপায়ুক্তই প্ৰহাৰ কৰিছিল কৰ্মচাৰীজনক৷ ইয়াৰ পাছতে কৰ্মচাৰীগৰাকীৰ কন্যাই দাখিল কৰিছিল এজাহাৰ৷ এজাহাৰ দাখিলৰ পাছতে কোকৰাঝাৰ আৰ এন
